Zamknij okno

„Jestem jaka jestem
podobno z epoki nie tej
żyję marzę śnię”



ZAMKNIJ OKNO
Okno zamknij na świat
nie da się dłużej tak
a umierać nie czas
stań przy ścianie
mówisz do niej choć wiesz
nie usłyszy cię nie
jednak lepiej ci jest
patrzeć na nią
rozumujesz tak że
prędzej dogadasz się
z pustą ścianą
niż z tym głupim światem
a zatem
możesz mówisz co chcesz
nie odpowie ci nie
swe strapienie wyrzuć z siebie
nic nie szkodzi to że
nie pocieszy cię nie
ale łatwiej ci jest
gadać do niej
niż żyć
w niewygodnym świecie
beztrosko
zamknij okno
nie skaczesz
nie jesteś wariatem.

Wiersze Elżbiety to nietuzinkowe historie, które błyszczą nieśmiało za transparentną szybą zamkniętego okna. Wystarczy tylko je otworzyć, aby wpuścić do pokoju powiew świeżej poezji.
Pozornie prosty tytuł tomiku zachwyca – odczytuję go jako przesłanie scalenia przeszłości, teraźniejszość oraz przyszłości.. Kiedy żyje się przeszłością, to nie ma nas w teraźniejszości, a jak wybiega się w przyszłość, to też nie żyjemy chwilą obecną. Zamknij okno może być wołaniem o życie w „tu i teraz" i pogodzenie się z tym co było, jest i będzie.
Poezja Elżbiety, podobnie jak jej okienne fotografie ewaluuje razem z nią, dlatego jestem pewna, że uważny Czytelnik powinien tu znaleźć coś dla siebie. Ja znalazłam 
Paulina Basia Perczak – siostra, poetka.