ECMO eksperyment monocentryczny

Jest to retrospektywne badanie opisowe w porównaniu z najnowszymi danymi w literaturze. Celem tego badania było wykazanie zainteresowania, jakie może mieć ogólne centrum szpitalne możliwością inicjowania i prowadzenia tego typu terapii w celu poprawy śmiertelności, szczególnie w sytuacjach ekstremalnych. Wiązało się to z analizą akt pacjentów, którzy w ciągu 2 lat (2012-2014) skorzystali z wdrożenia w centrum szpitalnym Colmar pomocy kardiorespiracyjnej typu ECMO. Łącznie objęto 19 pacjentów (12 kobiet i 7 mężczyzn). Średnia wieku wynosiła 47,5 roku [17-76 lat]. Zaimplantowano 9 ECMO żylnych (47,37%) we wskazaniach oddechowych (głównie Ostry Zespół Niepokoju Oddechowego) i 10 ECMO żylno-twarzowych (52,63%) we wskazaniach hemodynamicznych (głównie zapalenie mięśnia sercowego i zatrzymanie krążenia). 6 pacjentów (31,57%) miało niewydolność wielotarczową prowadzącą do śmierci. Wskaźnik przeżycia na poziomie 6 miesięcy wyniósł 31,7%.