Między obłędem a trwaniem

Jednym z pojęć, które zakwestionowano i poddano współcześnie dekonstrukcji jest `normalność`. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu człowiek mówiący o czymś lub o kimś, że jest `normalny`, sam rozumiał, o czym mówi i był przez innych rozumiany, i nie potrzebował ozdabiać swej wypowiedzi ani tysiącem przykładów, ani przypisami odsyłającymi do rozstrzygnięć filozofów, psychologów, prawników albo nawet socjologów i politologów. Dziś treść tego pojęcia jest tak rozciągnięta i zarazem tak niejasna, że przestała cokolwiek określać. Wszystko jest `normalne` i zarazem `nienormalne`. Ten chaos próbuje się opanować wprowadzając zastępcze niejako pojęcie `normatywności` - ktoś jest tak czy inaczej `normatywny, coś jest tak czy inaczej `normatywne`. To pojęcie odsyła nas jednak do obszaru prawa, które decyduje, stanowi w zasadzie `normy` i przez to ustala `normatywność`. Ale co w sytuacji, gdy prawników stanowiących normę uznamy nie tylko za `nienormatywnych`, ale wprost `nienormalnych` uzurpatorów, pragnących rozstrzygać i stanowić w dziedzinach, o których nie mają pojęcia?