Publikacja stanowi pierwsze monograficzne opracowanie na temat klauzul niekaralności, czyli przepisów, w których ustawodawca posługuje się formułą nie podlega karze. Zasadniczym celem pracy jest zweryfikowanie hipotezy, że w przepisach polskiego prawa karnego analizowane regulacje są przyjmowane w oparciu o zróżnicowane uzasadnienia, pełnią różne funkcje, zaś w niektórych przypadkach nie istnieją dostateczne racje przemawiające za ich obowiązywaniem.
Kluczowe znaczenie mają rozważania, których przedmiotem jest odpowiednio kryminalnopolityczna oraz dogmatyczna racjonalizacja klauzul niepodlegania karze. Formuła nie podlega karze jest często traktowana jako narzędzie polityki kryminalnej, realizujące zadania polegające na zwalczaniu przestępczości. Twierdzenie to formułowane jest zwłaszcza w odniesieniu do regulacji czynnego żalu związanego z usiłowaniem, która cieszy się szerokim zainteresowaniem doktryny. Badanie dogmatycznoprawnej racjonalizacji niekaralności oparto o konstrukt społecznej szkodliwości czynu oraz winy. Wyodrębniony fragment opracowania poświęcono uzasadnieniu niekaralności w przypadku czynnego żalu związanego z usiłowaniem, a to ze względu na istotne miejsce, które zajmuje art. 15 § 1 KK w dyskursie karnistycznym. Przedstawione w pracy analizy teoretyczne uzupełniono wynikami przeprowadzonych badań empirycznych, których przedmiotem uczyniono częstotliwość stosowania poszczególnych klauzul niepodlegania karze w praktyce organów ścigania.
Publikacja wychodzi naprzeciw potrzebie kompleksowego, wielopłaszczyznowego oraz rzetelnego opracowania zagadnień dotyczących klauzul niepodlegania karze w polskiej nauce prawa.
Szybka wysyłka
