Antosia w bezkresie T.3 Antosia w potrzasku

Śnieg skrzypi pod moimi

chodakami, oddech ulatuje z ust

białym obłokiem. Niebo ma kolor ołowiu.

Gęste chmury wiszą nisko, opierają się na dachach

bocianów, z których strażnicy z karabinami obserwują

mnie bacznie, gdy powoli wlokę się do sypialnego baraku.

Masza dogania mnie i delikatnie ujmuje moją rękę.

Ściskam mocno jej lodowate palce.

Wesołych świąt, Tosiu.

Wesołych świąt, Maszeńko szepczę.

Pojedyncza łza spływa po moim policzku.

Spada, zamarza w locie, a potem znika w śniegu.

Witajcie w Stalince, poprawczej kolonii pracy dla dziewcząt.

To rozległy obóz, w którym żyje prawie sześćset więźniarek.

Jestem chyba najmłodsza. Mam spędzić tu całe trzy lata.

Mawia się niekiedy, że gorzej być nie może, ale to kłamstwo.

Póki człowiek żyje, zawsze może być gorzej, zawsze już się

o tym przekonałam. Ale zawsze może też być lepiej,

bo czasami w najciemniejszym lochu można odnaleźć

iskrę nadziei i taką przyjaźń, która łączy

mocniej niż więzy krwi...