Pomyśl ciało jako czółno, które płonie

Dlaczego Jakub Grabiak? Bo nie było żadnych wątpliwości, że ten oto ‘dobry chłopak’, który wciąż jeszcze ‘dzień dobry mówi na klatce, zakupy pomaga nosić’, rocznik 2002, potrafi w wierszu poczarować. Jest w jego poezji coś psychodelicznego, kwasowego, choć nie za wszelką cenę. Jego wyobraźnia przemyka po różnych planach historycznych, archetypach i rekwizytach, żongluje żywiołami i obiektami, na zmianę obniża (wyśmiewa) i podwyższa rejestr.