Elżbieta Musiał poetka, eseistka, krytyczka literacka. Malarka i graficzka ponad 20 wystaw indywidualnych w kraju i zagranicą oraz 70 prezentacji zbiorowych. Autorka 15 książek poetyckich i eseistycznej; dwóch 30-minutowych filmów eksperymentalnych (poetyckie, autorskie, niszowe, na YouTube) Miej choć odwagę pamiętać (2020) oraz Kręgi na wodzie (2022). Na podstawie poematu Mówię pochyloną cambrią powstał spektakl performance o tym samym tytule z jej udziałem (2016-2017).
W 2018 r. została laureatką nagrody im. J. Słowackiego za całokształt twórczości poetyckiej, szczególnie za odnowienie formy poematu, za eseistykę i krytykę literacką. Ponadto czterokrotnie otrzymywała nagrody za książki roku: za tom wierszy Tatuaż z obłoków (Świętokrzyska Premiera Literacka, 2001), dwukrotnie za poemat Mówię pochyloną cambrią (1. nagroda w kategorii poezja w II Konkursie literackim im. Stefana Żeromskiego w 2014 r. oraz Nagroda im. Piotra Kuncewicza miesięcznika Czwarty Wymiar w 2015 r.), za poemat Na zdjęciu wciąż żyjemy (wyróżnienie w konkursie na najlepszą poetycką książkę XXXV Międzynarodowego Listopada Poetyckiego, 2012).
Wiersze tłumaczone były na angielski, niemiecki, bułgarski, litewski, ukraiński, białoruski, słowacki, serbski i rosyjski.
W 2024 r. uhonorowana Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis, a wcześniej w 2014 r. Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2002 r. otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury. W 2009 r. była laureatką Świętokrzyskiej Nagrody Kultury II stopnia.
Jest czynnym członkiem dwóch związków twórczych: Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików w Warszawie oraz Związku Literatów Polskich (od 2011 r. w Zarządzie Głównym ZLP, od 2015 r. w Komisji Kwalifikacyjnej przy Zarządzie Głównym ZLP; 2002-2024 w Oddziale Kieleckim ZLP, od 2025 r. w Oddziale Świętokrzyskim prezeska).
Kuszenie
Potem przemień się w co chcesz
w młodzieńca co butnym krokiem odchodzi
w przechodnia ze spuszczoną głową na smętnej ulicy
albo w zdrowy sen do rana
później
a teraz bądź niecierpliwy
gdy stoisz kilka oddechów ode mnie
wzrokiem już zsuń z ramion sukienkę
którą bezwstydny powiew
przyciskał do wyprężonych ud
zdejmij ze mnie no zdejmij
ten mój grzech główny
zbyt długo nosiłam go na sobie
patrzyli inni widzieli jak swoją skórą lgnął
gdy tu biegłam
o tak zsuń
szybkie muśnięcie
sutki wezbrały gorączką
chwila bezruchu
skupiona na jednym
... i taniec i galop świętych nagich ciał...
nozdrza drgające wdychają rozkosz
teraz możesz przemienić się w co chcesz
mój niepokój jest już spokojny
(t. Tatuaż z obłoków, 2001)
Szybka wysyłka
