Rozum praktyczny w filozofii Kanta i Fichtego Prymat praktyczności w klasycznej myśli niemieckiej

To może być słuszne w teorii, ale nic nie jest warte w praktyce! Immanuel Kant, a po nim Johann Gottlieb Fichte, przedstawiciele niemieckiej filozofii idealistycznej, zakwestionowali to stare porzekadło, wykazując, że rozum może być praktyczny, a praktyka – kierowana rozumnymi zasadami. Kant przyznał nawet rozumowi praktycznemu pierwszeństwo przed rozumem teoretycznym, a Fichte przekonanie o prymacie rozumu praktycznego uczynił podstawą swej filozofii. Autor książki analizuje najważniejsze prace obu niemieckich myślicieli traktujące o etyce i filozofii społecznej, śledząc kolejne znaczenia prymatu rozumu praktycznego. Odkrywa przy tym dwie alternatywne tendencje – jedną zmierzającą do absolutyzacji rozumu, do budowania jego substancjalnej teorii, oraz drugą, polegającą na interpretowaniu rozumu jako debaty. Obecna w niemieckim idealizmie idea intersubiektywności zostaje ukazana jako dziedzictwo, z którego może czerpać inspiracje współczesna filozofia otwarta na społeczną rzeczywistość.