Czy stolica może istnieć bez państwa? I czy miasto może się stać centrum narodu, zanim ten zdobędzie niepodległość?
Książka Łukasza Galuska pokazuje dziewiętnastowieczną Europę Środkową, w której pozbawione własnych państw narody tworzyły swoje "wyobrażone stolice".
Budapeszt, Bratysława, Lublana, Praga, Zagrzeb nie były jeszcze miastami stołecznymi - na początku XIX stulecia nie odgrywały nawet znaczącej roli metropolitalnej czy politycznej - ale już wtedy stawały się przestrzenią, w której rodziła się nowoczesna tożsamość narodowa.
To opowieść o ambicjach, aspiracjach i symbolach - o tym, jak architektura, urbanistyka, kultura i pamięć historyczna budowały poczucie wspólnoty. W wielonarodowym imperium miasta stawały się "sercami" narodów, zanim zyskały status oficjalnej stolicy.
Już w XIX wieku były postrzegane jako "własne" stolice poszczególnych narodów i w momencie odzyskania niepodległości - w 1918 roku - dysponowały niemal kompletnym programem stołecznym, pozwalającym im przejąć tę rolę.
Autor pokazuje, że stołeczność to kwestia nie tylko polityki, lecz przede wszystkim wyobraźni i kultury. Analizując relację nie tyle między miastem a władzą, ile między miastem a narodem, odsłania proces kształtowania "wyobrażonej stolicy" jako formy istnienia wspólnoty - także w warunkach braku suwerenności politycznej. To właśnie poprzez miasto naród komunikuje swoją odrębność i buduje swoje przestrzenne wyobrażenie.
Wyobrażone stolice to również próba odpowiedzi na pytanie, jak narody bez państw tworzą swoje centra i jak - w niesprzyjających, ale jednak otwierających pewne możliwości warunkach politycznych - realizują w miejskich formach pragnienie kulturowej i cywilizacyjnej podmiotowości. Zestawienie pięciu miast - od niemal milionowego Budapesztu po czterdziestotysięczną Lublanę - pokazuje pełne spektrum habsburskiej miejskości i różne drogi dochodzenia do stołeczności.
To książka dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć, jak powstają narody - i jaką rolę odgrywają w tym procesie miasta.
Szybka wysyłka
