Poeta nie istniał. Wiersze były bełkotem. Zachwyt był prawdziwy. Brzmi jak afera z ChatGPT? To wydarzyło się w 1943 roku. Dwóch Australijczyków postanowiło zakpić z literackich znawców. W jedno popołudnie napisali szesnaście wierszy, czerpiąc między innymi z raportu o terenach lęgowych komarów. Dopisali autorowi tragiczny życiorys i wysłali jego „odnalezioną” twórczość do redakcji. Chwyciło. A kiedy ujawnili oszustwo, wydarzyło się coś, czego nie przewidzieli: wiersze nadal się podobały.
W 1631 roku w pewnym wydaniu Biblii zabrakło jednego krótkiego słowa. Przykazanie „Nie cudzołóż” zmieniło się w zachętę do grzechu, a drukarz miał powody, żeby modlić się o wybaczenie.
W 1852 roku młody Mark Twain opublikował tekst, w którym wyśmiał redaktora konkurencyjnego pisma, mężczyznę cierpiącego z powodu zawodu miłosnego. To, co Twain uważał za świetny żart, jego bohater odebrał jako publiczne upokorzenie. Rozwścieczony mężczyzna przyszedł do redakcji z dubeltówką.
Rebecca Lee opowiada o ludziach, którzy dla książek tracili głowę, i o tych, którzy przez książki woleliby zapaść się pod ziemię. Zagląda do drukarni, redakcji i pisarskich gabinetów, gdzie ambicja, zazdrość albo zwykła nieuwaga potrafią narobić niezłego zamieszania. Tropi oszustwa, przypomina skandale i przygląda się pomyłkom, których nie udało się po cichu poprawić. Obok dawnych skandali są też całkiem współczesne: kradzieże niewydanych rękopisów, fałszywe recenzje w internecie i zamieszanie wokół książek pisanych przez sztuczną inteligencję. Redaktorzy, korektorzy i poloniści znajdą tu sporo znajomych problemów, na szczęście tym razem cudzych. Pozostali czytelnicy przekonają się, ile może się wydarzyć, zanim książka trafi w ich ręce.
Szybka wysyłka
