Memoria passionis. Od grozy do (nie)porządku...

Skąd bierze się filozofia? Czy tylko z zadziwienia światem i bezinteresownej pasji poznawczej? Czy raczej z doświadczenia grozy w zetknięciu z wrogą rzeczywistością?

Wywód Memoria passionis osnuty jest wokół tezy, że myślenie porządku społecznego i politycznego musi uwzględniać niepewność i grozę, stojące u podstaw zarówno filozofii, jak i relacji międzyludzkich. Przewodnikami po ścieżkach tej gorzkiej mądrości stają się przede wszystkim Fryderyk Nietzsche, Walter Benjamin, Edith Hamilton, Melanie Klein, Hamlet

Wpisana w kondycję ludzką melancholia prezentowana jest tu jako postawa dojrzałej konfrontacji z przygniatającym skomplikowaniem świata. Szaleństwo zaś przeciwstawione władczym zapędom rozumu jawi się jako tragiczne oskarżenie rzucone polityce, która odziera jednostki z wolności, jawnie bądź niepostrzeżenie wpływając na ich los.