My, kruche kawałki mięsa

„,Byłyśmy za młode i nie umiałyśmy jeszcze dowiadywać się rzeczy, których nie wiedziałyśmy, zbyt przerażone. Wiedziałyśmy tylko tyle, ile wiedziałyśmy“,

Dla obcych Doncaster to tylko puenta słabego żartu albo stacja przesiadkowa w drodze do Londynu. Dla nich Donny to cały świat.

Rach, Kel i Shaz dzielą ze sobą wszystko: od przemycania wódki do szkoły w butelkach po wodzie, przez wślizgiwanie się na gigantycznych obcasach do nocnych klubów, aż po wspólne, pełne lęku wizyty w poradni planowania rodziny. Ramię w ramię wkraczają w dorosłość – w rzeczywistość, która narzuca im z góry określone role i osądza, zanim same zdążą poznać siebie. Kiedy ich drogi zaczynają się rozchodzić, to, co przemilczane, wystawia ich więź na próbę.

My, kruche kawałki mięsa to wielogłosowa powieść o dziewczyństwie – tym rozedrganym i dzikim czasie, gdy wszystko czuje się mocniej. Colwill Brown pisze o ciele jako terenie walki oraz o tym, jak miejsce, w którym się urodziłaś, decyduje, kim możesz się stać. I o przyjaźni, która bywa równie ważna jak miłość, i równie trudna.

Bezkompromisowy debiut, który znalazł się w finałach nagród The Goldsmiths Prize oraz Dylan Thomas Prize.

W tłumaczeniu Kai Gucio.

Tanie piwo, zapach deszczu na betonie i dorastanie – trzy nastolatki w robotniczym mieście uczą się kochać, kłamać i milczeć. Po latach jedna z nich przerywa ciszę i wszystko się zmienia. Colwill Brown napisała powieść, która jest wielką pochwałą dziewczyńskiej lojalności i aktem oskarżenia wobec świata, który tę lojalność bezwzględnie chce wykorzystać. Przeczytaj i pożycz swojej najlepszej przyjaciółce.

Anna Dziewit-Meller

Bohaterki tej książki mają jedenaście lat, gdy zdają sobie sprawę, że ciała dziewczynek już im nie pasują. Ale jak w takim razie się oddziewczynić, jak doszusować do oczekiwań lub – – odwrotnie – jak pójść na grandę? Brown robi dla Doncasteru to, co dla Neapolu zrobiła Ferrante: na moment przenosi tam centrum świata.

Weronika Murek

Autorka z niezwykłą biegłością opisuje niedostrzegalną z zewnątrz złożoność doświadczeń trzech nastolatek z robotniczego Doncasteru w północnej Anglii. Pokazuje, jak różnice klasowe determinują przyszłość przyjaciółek, pozornie tylko mających na starcie równe szanse, i jak nienazwana, bezkarna przemoc niszczy każdy poziom relacji.

Olga Wróbel

Colwill Brown jest laureatką nagrody BBC National Short Story Award 2025. Jej powieść My, kruche kawałki mięsa została uznana za jedną z najlepszych książek 2025 roku przez „,The Guardian“,, „,The Irish Times“,, „,The Irish Independent“, i „,The London Magazine“,. Znalazła się także w finałach nagród Goldsmiths Prize, Dylan Thomas Prize i Center for Fiction First Novel Prize oraz na długiej liście Gordon Burn Prize i PEN/Hemingway Award. Brown, jako dumna dziewczyna z Donny, podkreśla, że grała na gitarze basowej w (prawie) każdym klubie rockowym na trasie koncertowej toilet circuit w South Yorkshire.