Książka stanowi pogłębione studium myśli Jean-Luca Mariona, koncentrując się na kluczowej dla jego fenomenologii idei donacji. Autor prowadzi czytelnika przez meandry redukcji i jej zwrotu, ukazując napięcie pomiędzy skończonością a nieskończonością, między koniecznością metodycznego odsłaniania fenomenu a nieuchronnym wymykaniem się tego, co dane w swej nadmiarowości. W centrum pojawiają się donacja, która odsłania się jako miłość i Objawienie, która zarazem wymaga redukcji i ją przekracza, czyniąc z filozofii nie metodę, lecz drogę. W świetle tej perspektywy fenomenologia Mariona jawi się jako fenomenologia paradoksów, stale przekraczająca własne granice i poszerzająca horyzont rozumu w stronę innej logiki logiki miłości.
Dr Urszula Idziak-Smoczyńska
Szczepan Urbaniak wyraźnie zmierza do ukazania myśli Jean-Luca Mariona przez pryzmat jednej nici przewodniej kategorii nadmiaru traktowanego zarówno jako kluczowe pojęcie filozoficzne, jak i hermeneutyczna metoda lektury całego dorobku francuskiego fenomenologa. []
Autorowi udało się spójnie przedstawić filozofię Mariona przez pryzmat kategorii nadmiaru. Nadmiar pełni w tej książce funkcję potrójną: hermeneutycznego klucza do dziejów metafizyki (od Kartezjusza po Heideggera), zasady konstytutywnej dla fenomenologii donacji i fenomenu przesyconego, a także osi integrującej myślenie miłości i Objawienia. Urbaniak wydobywa specyfikę filozofii Mariona jako nieustannego ruchu przekraczania granic metafizyki, fenomenologii i teologii w imię darowania się fenomenu, które zawsze okazuje się nadmierne.
Szybka wysyłka
