Warszawskie dzieci pójdziemy w bój (Digipack)

Okupacyjne dzieci są dziś ostatnimi świadkami historii Warszawy 1944 roku. Pięć lat życia w Generalnej Guberni, mieście `Warschau` nauczyło je milczenia, odwagi, opanowywania głodu, przebiegłości, sprytu, samodzielności. W dzieciach urodzonych w latach trzydziestych dwudziestego wieku język wroga budził przerażenie. To nie były słowa ze szkolnego elementarza. To był wrzask: Halt!, Hande Hoch!, Raus!, Schnell!. Budziła lęk obca flaga ze swastyką, policja SS w czapkach z trupią czaszką, policyjne psy-straszne owczarki i samochody-`budy` łapiące ludzi, mur Getta, Pawiak (Tu od 1941 roku była cała moja rodzina - potem w obozach koncentracyjnych). Dzieci, dorośli i starcy marzyli o wolności. Pierwszego sierpnia 1944 roku wykwitły nad dachami Warszawy biało-czerwone flagi. Strzały, eksplozje, serie z kaemów, zabici, ranni. Mam 9 lat boję się i płaczę. Jestem tylko z babcią, która przez pięć lat okupacji obiecywała mi, że wkrótce zniknie wroga swastyka. W roku 2011 ostatnie spośród dzieci okupacji i Powstania są świadkami tragicznej historii Polski i śmierci miasta. Dzieci mają znakomitą pamięć. Nigdy nie zapomniały sześćdziesięciu trzech dni dziecięcego tragicznego życia i tej piosenki: `Warszawskie dzieci pójdziemy w bój, za każdy kamień Twój Stolico damy krew...` Warszawianka - Danuta Żelechowska i Warszawiak - Jan Zagozda.