Życie codzienne zakonników w średniowieczu (X-XV wiek)

Życie za murami klasztoru zwykło się stereotypowo postrzegać jako oderwanie od doczesności, od przyziemnych potrzeb i namiętności. Léo Moulin w swojej książce zaskakująco obszernie i obrazowo opisuje ów rzekomy brak spraw ziemskich za murami zgromadzeń zakonnych od X do XV wieku. Rozkład dnia mnicha – z jakiegokolwiek bądź zakonu – nie składał się wyłącznie z modlitwy. Klasztory były nie tylko miejscami kontemplacji, musiały także być sprawnie działającą organizacją, maszynerią, służącą zaspokajaniu niezbędnych – także doczesnych – potrzeb swoich członków. Nawet najbardziej zamknięte zakony były społecznościami, które musiały funkcjonować zarówno same w sobie, jak i w strukturach społeczeństwa średniowiecznego. Stąd sprawy ziemskie zajmowały często znacząco większą część życia codziennego zakonników niż modły. Co jedli, co pili, co robili w wolnym czasie, jak się ubierali i jakie były ich obyczaje higieniczne, a także jak (i dlaczego) ważnym elementem średniowiecznej gospodarki, społeczeństwa i kultury byli zakonnicy – ze znawstwem i swadą opowiada Léo Moulin. Dlatego książka jest interesującą relacją z codzienności nie tylko zakonów, ale ludzi żyjących w czasach średniowiecza w ogólności.